Corinne: "Na ruim twee jaar alleen zijn, had ik rond kerst voorgenomen het komende jaar een nieuwe partner te zoeken. Ik heb een beroep waarbij je niet veel contacten maakt. Zo kwam ik bij PARSHIP terecht. Eerst bestudeerde ik zorgvuldig het aanbod van mannen. Uiteindelijk stuurde ik een ijsbreker aan een man die niet zo ver bij mij vandaan woont. Tot mijn verbazing werd deze beantwoord, maar voor ik het antwoord kon lezen moest ik eerst lid worden van PARSHIP. Na enkele weken heen-en-weer gemaild te hebben, heb ik de knoop doorgehakt en deze man uitgenodigd voor een kop koffie op neutraal terrein. Toen ik binnenkwam, wist ik meteen dat hij het was. Bruine ogen, beetje lang en ook wat nerveus en verlegen. Toen ik in zijn ogen keek, had ik direct het gevoel van een kriebel in mijn buik. Alleen besefte ik niet, dat deze prikkeling door hem was veroorzaakt. Ik ging ervan uit, dat dit kwam door mijn nervositeit. Na een paar gezellige uurtjes vroeg hij of ik mee uit eten wilde. Het voelde zo goed dat ik onmiddellijk heb toegestemd. Ik wist niet dat je kon verdrinken in een blik van een ander. Nu weet ik dit wel en ik verdrink bijna dagelijks. Het is iedere keer weer een geweldige gewaarwording, dat je als volwassen vrouw dit mag en kan meemaken."
Dixielandband
Piet: "Het was de vierde keer, dat ik een ontmoeting zou hebben met een partner via PARSHIP. Niet dat het drie keer echt fout gegaan was, maar een relatie is daar niet uit voortgekomen. Ik had me nu dan ook geen illusies gemaakt. Ze had me haar uiterlijk gemaild: niet groot, een bril en kort, donker haar. In het jazzcafé speelde een dixielandband. Helaas houd ik niet zo veel van dixielandmuziek. Ik had een plaats bemachtigd vlak bij de ingang, zodat ik iedere nieuwe bezoekster goed kon bekijken en haar eventueel meteen kon herkennen. Ik was vijf minuten binnen, toen ineens een collega en zijn vrouw binnenkwamen. Omdat ik hem heel goed kende, vertelde ik hem van de geplande ontmoeting en hij zocht wijselijk een eindje van mij vandaan een plaatsje. Elke keer als de deur openging, keek ik om, maar het duurde voor mijn gevoel toch behoorlijk lang. Ik herkende haar meteen. Ze was nog niet binnen of ik zei tegen haar: 'Jij bent het, hé?' en 'Jij moet mij hebben.' Ze knikte vriendelijk lachend en ik was meteen verkocht. Ik dacht bij mezelf: 'Dit is het. Haar moet ik hebben.'"
Bofkont
Piet: "Toen mijn collega en zijn vrouw het café verlieten, fluisterde hij nog tegen mij: 'Een leuke meid, hoor.' We zijn niet opgehouden met praten tussen de dixielandmuziek door. Later zijn we naar buiten gegaan en hebben een stukje gewandeld. We waren onafgebroken in gesprek met elkaar en toen ik haar uitnodigde om met mij te gaan eten, zei ze meteen ja. We zijn toen ergens gaan eten en ik geloof, dat het geen seconde stil is geweest. Het was net alsof we elkaar al jaren kenden. Ik ben 53 en ik had niet gedacht, dat ik zo spontaan voor een vrouw kon vallen en elke keer als ik haar weer zie, denk ik: 'Wat een bofkont ben ik toch.'"
Daarna gaat alles vanzelf
Samen: "Beiden hebben wij het gevoel dat we voor elkaar zijn bestemd en dat het eigenlijk een vreemde zaak is dat we elkaar niet eerder zijn tegengekomen. Het is gewoon heel goed tussen ons en dat hadden we nooit kunnen dromen. We hebben ons voorgenomen om tot eind december te genieten van alles wat op ons pad komt. Daarna gaan we tijd vrij maken om bewuste toekomstplannen te maken. Om het verhaal af te sluiten willen we eigenlijk maar één ding zeggen: zonder PARSHIP hadden we elkaar niet ontmoet. En hadden we niet van elkaars bestaan afgeweten. Ons advies voor iedereen die dit leest: voor iedereen bestaat de ware. Laat je niet van de wijs brengen als het nog even niet lukt. Vroeg of laat kom je de juiste partner tegen en daarna gaat alles vanzelf."
* Op verzoek van het stel zijn de namen gefingeerd.