> Advies > Nieuw bij PARSHIP > Ik voel niets meer voor mijn partner

Nieuw bij PARSHIP

Ik voel niets meer voor mijn partner

‘Ik voel niets meer voor mijn partner: hoe komt dat? wat moet ik daarmee? hoe kan je dat voorkomen?’ Je wil ze niet te eten geven, het aantal mensen, mannen zowel als vrouwen, dat met dergelijke ervaringen en vragen wordt geconfronteerd. Van zodra een relatie een tijdje blijft duren, sluipt het risico op verlies van passie ongemerkt naar binnen. Voor mensen die hun engagement, getrouwd of niet, ernstig nemen, is het dan ook belangrijk dergelijke toestanden te kunnen voorkomen. Maar hoe doe je dat? Daarvoor lijkt het aangewezen eerst stil te staan bij oorzaken.

Dating tips van de Single Coach

Hoe komt het dat het kan, niets meer voelen voor een partner waarvoor je ooit in vuur en vlam stond? Dat je gevoelens voor je geliefde na verloop van tijd minder hevig worden, ligt in de lijn der verwachtingen. De ongebreidelde verliefdheid van de prilste fase van de relatie is gedoemd te verdwijnen, na een aantal maanden al. Verliefdheid gaat immers gepaard met een aantal fenomenen die niet vol te houden zijn. Zo kan de idealisering van de ander niet blijven duren, eenvoudig omdat je elkaar beter leert kennen. Ook tijdens de passionele fase bij uitstek zet je dermate je beste beentje voor, dat je dat niet lang kan volhouden. Op de tippen van je tenen lopen eindigt vroeg of laat altijd in een verkramping. Het is misschien ook goed dat de oorspronkelijke verliefdheid niet even mateloos blijft duren. Er moet ook gewerkt worden, voor kinderen gezorgd, sociale contacten moeten onderhouden worden… Allemaal niet evident zolang je geobsedeerd wordt door een ander.

Als relaties dan langer standhouden kan er heel wat gebeuren dat negatief is voor het behouden van de begeerte. Mensen, mannen meer dan vrouwen, kunnen zo opgaan in hun professionele arbeid of in een hobby, dat de partnerrelatie eronder lijdt. Zo’n relatie is als een auto: die blijft ook niet bollen als je er iet iets van energie in steekt. Andere mensen, vrouwen meer dan mannen, kunnen zo opgaan in het ouderschap dat ze vergeten dat ouders ook ooit minnaars waren. En wat meer is, dat ze ouder zijn geworden dankzij het minnen. Met de passie voor de kinderen kan de passie voor de partner verminderen.

Een derde valkuil voor de passie is het inslikken van irritaties. Als er één zekerheid is, dan wel dat duurzaam samenleven lijdt tot ergernissen. Niet het bestaan van dergelijke ‘storingen’ zelf, maar de manier waarop we daarmee omgaan zorgt ervoor of we al dan niet uit elkaar groeien. Meestal zijn we geneigd om liever geen conflicten aan te gaan, om de eenvoudige reden dat dat niet aangenaam aanvoelt. Deze conflictvermijdende houding brengt er ons toe om (lichtere) ergernissen onbesproken te laten, in de hoop dat ze vanzelf zullen verdwijnen. Dat kan ook best het geval zijn, maar helaas is vaak ook het tegendeel waar: doordat we kleinere irritaties opkroppen, worden ze steeds groter. Op termijn kunnen het zelfs breekpunten worden, terwijl we beseffen dat ze aanvankelijk eerder pietluttig waren. Als de spreekwoordelijke emmer gevuld is met allerhande dat wringt, dan kan een druppel genoeg zijn om de emmer te doen overlopen en de bom te doen barsten. Dat betekent dat ergernissen vanaf een bepaalde grootteorde beter gebracht en besproken worden. Anders dan we vrezen is het praten daarover eerder intimiteit bevorderend dan een bedreiging voor de relatie. Niet dat het goed is om te schelden of verwijten naar elkaars hoofd te slingeren. Dat is nooit vruchtbaar, eenvoudig omdat de boodschap niet overkomt. Mensen sluiten zich af voor dergelijk gedrag. Beter lijkt het om de moeilijke boodschap te brengen op een eenvoudige, eerlijke, constructieve manier. In ik-taal in de plaats van gij-taal. Je komt uit voor je gevoelen van ergernis en verwoordt eerst wat je stoort aan het gedrag van de ander. Daarna tracht je uit te leggen waarom het je stoort. Dikwijls heeft dat te maken met een stuk verleden waarvan de partner niet eens op de hoogte was.

Tenslotte geef je aan de partner aan hoe die zich in het vervolg kan gedragen, in de hoop dat je je veel minder hoeft te ergeren. Als we deze ‘wat, waarom, hoe-boodschappen wederzijds kunnen brengen, voor of buiten de ruzies, dan komen we een stap dichter bij elkaar, en kunnen we voorkomen dat gevoelens van passie te fel verminderen om de relatie te kunnen volhouden.

 

 

test

Over de auteur

Bart Van Coillie is geboren in de gouden jaren zestig, in Roeselare, West Vlaanderen. Sindsdien is hij geleidelijk meer naar het oosten opgeschoven, via Antwerpen en Brabant, tot hij in het Limburgse Ham terechtkwam. In zijn jonge jaren hield hij zich bezig met o.a. speelpleinwerk. Hij is al zijn hele leven gepassioneerd door de mens en hoe die in elkaar zit. Mensen begrijpen en helpen begrijpen is zijn drive! Studeren deed hij in Leuven, onder andere godsdienstwetenschappen, Familiale en Seksuologische wetenschappen en Systeempsychotherapie (relatie-, gezins- en sekstherapie). Hij gaf meer dan 20 jaar levensbeschouwelijke en menswetenschappelijke vakken in het secundair en het hoger onderwijs. Sinds 1997 heeft hij een praktijk als psychotherapeut, gezins-, relatie-, en sekstherapeut in Ham (Limburg), en sinds 2012 is hij hoofd therapie in een psychiatrisch zorgcentrum.

Test Parship gratis

Ik ben
Ik zoek

Wanneer u op Partner zoeken klikt, accepteert u onze Algemene Voorwaarden en verklaart u ons privacybeleid te hebben gelezen.

Waarover wilt u nog meer lezen?
Error with static Resources (Error: 418)