> PARSHIP Magazine > Columns > Kinderen geen bezwaar

Columns

Kinderen geen bezwaar

Ik praat tegen een knappe man die al even interesse voor mij vertoont. Hij investeert tijd en energie in onze dates. Na een tijdje zegt hij:” het enige wat me afschrikt is je dochter.” Ik begrijp het niet meteen, hij kwam toch net uit een relatie met twee stiefkinderen?

Chris van Camp

Te laat op de avond ergens aan de bar. Het maakt mij geen ontaarde moeder want het is ‘zijn’ weekend. Ik praat tegen een knappe man die al even interesse voor mij vertoont. Hij investeert tijd en energie in onze dates. Geen evidentie. Eerder had ik mijn kansen op een nieuwe liefde annex relatie beneden het nulpunt ingeschat. Middelbaar (zoals ik mezelf op baldadige momenten graag benoem), professioneel zonder veel zekerheden en met een tienerdochter. Geef toe, een schuif die niet veel mannen liever niet opentrekken. Deze tien jaar jongere held wel. Omdat ik hem al even verdenk van zinsverbijstering  probeer ik de blijkbaar onafwendbare boot toch nog wat af te houden. Ik schilder leven met mij af als de hel. Daar klinken we op. Na een tijdje zegt hij:” het enige wat me afschrikt is je dochter.” Ik begrijp het niet meteen, hij kwam toch net uit een relatie met twee stiefkinderen?


Pas veel later en weer nuchter nemen we de draad van het gesprek terug op. Ik zoom in op dat ene zinnetje. De vlag dekt een hele andere lading dan ik dacht. De verantwoordelijkheid schrikt hem niet af, maar de kans weer eens een band op te bouwen met zo’n kind en ze bij een breuk met haar ma te verliezen. Hij sprak uit ervaring. Ik had het graag weggewuifd, maar dat zou lichtzinnig zijn. Het was al zo moeilijk je kind te delen met een ex die de natuurlijke vader is. Ik heb er diep over nagedacht.

Daarbij kwam dat ik mijn nieuwe liefde via mijn dochter leerde kennen. Hij was de huisvriend in het gezin van haar beste vriendin. Toevallig stond hij in de keuken, toen ik toevallig mijn kind ophaalde en toevallig klikte het meteen, en toevallig was er genoeg zodat we bleven eten. En toevallig bleef mijn dochter zeuren om te mogen blijven slapen. Een zinnig mens met gevoel voor romantiek weet dat toeval niet bestaat. Van het een kwam het ander, en mijn nageslacht moedigde mijn kersverse romance aan. Ze zag het al helemaal voor zich. Zij en haar hartsvriendin werden nu zo goed als zussen. Het scenario leek op leven in een commune, maar in niets op de realiteit. Behalve dan dat zij en mijn lief heel goed met mekaar konden opschieten. Bovendien merkte ik dat ze opgelucht was te zien dat haar moeder weer gelukkig was, kon lachen en luchtig doen. Nu hoefde ze niet meer zo met me in te zitten, en kreeg ruimte om te puberen. Soms als we samen de ouderrol tegen haar opnemen, kijkt ze wereldwijs naar de man in huis. “Ik heb jullie samen gebracht, zie wel dat ik daar geen spijt van moet krijgen!”. We moesten er om lachen. Het leek een conversatie uit een maffiafilm. Als ik zie hoe galant ze beiden hun rol in ons nieuw gezin opnemen, ben ik bijzonder trots. Soms noemt ze hem in gesprek met haar vrienden haar stiefvader. Dat was schrikken de eerste keer, over ‘stief’ hangt zo een sprookjesdonderwolk. Vroeger moest er iemand doodgaan eer er een stiefouder aan te pas kwam. Het jargon is algauw verwarrend. Ik heb dan ook al vaak gemerkt dat wanneer ze beiden er het nut niet van inzien om de situatie nodeloos gecompliceerd te maken, ze gewoon de vader/dochter toer opgaan. Die man op de trein of de vriendelijke mevrouw aan het loket ziet altijd wel een treffende gelijkenis.


Wanneer ik haar soms ten rade hoor gaan bij hem, of zijn trots zie als ze optreedt, of het ‘alles-aan-boord’ gevoel met hen deel wanneer we met zijn drie plus de hond en de kat op onze giga sofa zitten… dan wil ik mezelf plechtig beloven de band die ze opbouwden nooit uit frustratie of woede te slopen. Ze is veertien, oud en wijs genoeg om zelf te bepalen welke mensen ze erkentelijk is en wie deel heeft aan haar leven. Een moeilijke oefening, want nu na drie jaar peis en vree, kan ik me nog steeds niet voorstellen dat er wat mis zou gaan. En in een ‘als-dan’ scenario is het makkelijk grootmoedig te zijn.


Wanneer we de zoon van zijn ex-vriendin tegenkomen, ben ik blij te zien dat er nog veel overblijft van wat ze hadden. Ik haat het wanneer de omschrijving ex-stiefzoon opduikt. Je kan je man of vrouw verlaten, maar aan kinderen zit geen aan of uitknop. Zelfs niet als ze genetisch niet de jouwe zijn. Ze hebben je vertrouwd, gerespecteerd, toegelaten in hun leven en hun moeder of vader met je gedeeld, dat sluit je niet af met ‘next’. Ik mag er niet aan denken dat mijn kind ooit het ex-stiefkind zou genoemd worden. Evenmin wil ik piekeren over de wettelijke realiteit dat wanneer mij iets zou overkomen, geen van beiden op iets anders dan goodwill van haar natuurlijke vader aangewezen zijn om in mekaars leven te kunnen blijven…


Wat worden onze structuren en levens per generatie meer ingewikkeld. Niet alleen qua aantal spilfiguren. Ook emotioneel zijn we voortdurend aan fine-tuning en updating toe. Als je kinderen hebt, moet je dan ook beseffen dat elke partner die je hen als dusdanig voorstelt, een blijvende indruk . ‘De nieuwe’ moet niet alleen met jou maar ook met je nageslacht compatibel zijn.  Daar moet je rekening mee houden tot… ze hun eigen leven leiden en niet meer onder je dak wonen. Ik heb geen zin in een standje van mijn dochter als ik hoogbejaard plots voor de bad old boy van mijn seniorenclub zou vallen! 
 

Test Parship gratis

Ik ben
Ik zoek

De Algemene voorwaarden en de privacyverklaring zijn van toepassing. Met een gratis lidmaatschap ontvangt u via e-mail regelmatig aanbiedingen voor het betaalde lidmaatschap en andere producten van PE Digital GmbH (op elk moment opzegbaar).

Waarover wilt u nog meer lezen?
Error with static Resources (Error: 418)