> PARSHIP Magazine > Columns > Lieve jongens

Columns

Lieve jongens

Ik herinner me mijn eerste kus nog goed. Ik was verkleed in de boze koningin. Wees gerust ik was niet de enige. Het was een themaparty: sprookjes.

Chris Van Camp

Ik herinner me mijn eerste kus nog goed. Ik was verkleed in de boze koningin. Wees gerust ik was niet de enige. Het was een themaparty: sprookjes. En roodharig en bleek als ik ben, zat er niet veel anders op dan een gothic meets Disney interpretatie. Zijn naam was Ronny. Dat was nog heel gewoon in die dagen. Ronny vond me prachtig. Ik moest om mijn as wentelen, mijn cape showen, mijn make-up laten bewonderen. Hij ging er helemaal in op en beet in mijn roodgelakte appel. We kusten, Ronny en de boze koningin, allebei voor het eerst. Meteen magisch, want daarna veranderde Ronny in Ron en ontdekte dat hij homo was. 


Ik had het al kunnen vermoeden toen hij bij wijze van hofmakerij, het Marsupilami lied voor me zong. “Wij zijn twee vrienden, jij en ik”. Dat was zo en meer ook niet. Hoewel homovrienden toch een speciale status hebben. Ze legen mee de doos kleenex als jij liefdesverdriet hebt, ze hijsen je kirrend in een te kleine jurk als je terug een date hebt. Ze rommelen graag in je kleerkast en geven advies.  Je haar mag lang blijven, je decolleté mag nog gezien worden. Overdressed bestaat zelden. Ze tutten graag met je als met een oude Barbie pop. Viva la diva. Zij en je kapper zijn het die zeggen wat jij wil horen. Ze zijn de ultieme pleister op het ouder worden. Je wordt minder strak, minder naïef. Meer mevrouw, minder meisje, minder nagefloten. Je vreest dat je rijk bijna uit is. Tja, bloempjes verwelken, scheepjes vergaan… maar gelukkig weet je dat je homovrienden er altijd zullen staan.


La Esterella had ze, Elisabeth Tailor had ze, Liliane St-Pierre heeft ze… de boys who like boys and you. Hoe excentrieker, tragischer, of voorbij je bent hoe meer ze je aanbidden. Ik noem het graag ‘het Dalida-gehalte’ in een vrouw, wat hen zo aanspreekt. Dankzij hen ken je geen eenzaamheid. Zij geven je aandacht, nemen je mee, laten je uit als een opgedofte chiwawa. Er heerst uitbundige vrolijkheid, er wordt wat gelachen.  In hun wereld lijkt het altijd feest. Ze kennen de beste, hipste plekken, hebben smaak en als DINK’s (Double Income No Kids) meestal ook geld om uit te geven. Bij hen is het leven goed en teloorgang van je jeugd geen issue. Een verademing. 


Allemaal waar en mooi, maar net zo goed wat triest. Ik herinner me een fantastisch feest. Mooi kader, exquise gerechten, een tafel met de mooiste mannen en nog goede gesprekken ook. Een update van de beste adressen ter wereld, tentoonstellingen, films, trends. De dj die plots de zaak overneemt, danspartners bij de vleet. We improviseren, het lijken wel acts die we opvoeren. En dan… komt er een slow. Ik glip van de dansvloer, bekeer me eervol tot de viticultuur en absorbeer de ene wijn na de andere. Ik besef dat het uur geslagen is, het uur waarop iedereen zijn bedmaatje uitzoekt. Klokslag datetime vallen vrouwen hier uit de boot.


Ik sta vrolijk lachend te kijken naar een hoop wriemelende, stomende kerels die zich niet storen aan mijn aanwezigheid. Dat is het zowat. Ik word gedwongen in een pathetische voyeurrol.  Mijn glimlach verkrampt, als ik nu nog happy sta te wezen, ben ik een idioot. Waar ben ik dan blij om? Dat A. zijn tong in het oor van H. steekt en D. nu al tien minuten staat te tongzoenen met F.?


After dinner hoor je als ‘fag hag’ (een niet zo fraaie term voor vrouwen die meestal rondhangen met homo’s) bij het meubilair. Je bent net niet genoeg… man. Ik vlucht naar het damestoilet, waar in tegenstelling tot het herentoilet geen gezellige drukte heerst. Ik voel me de eenzaamste vrouw ter wereld. Totaal onzichtbaar achter die muur van oogverblindende mannen voor mannen die op dit uur ook nog fantaseren over mijn hetero’s en met de kelners flirten.


En toen besefte ik dat het altijd beter is er geen homogene vriendenkring op na te houden. Niet alleen maar met collega’s rondhangen, niet alleen maar vriendinnen verzamelen, je niet verschuilen voor de werkelijkheid in een Jean-Paul Gautier cocon. Vroeg of laat overvalt je dat buitenstaander gevoel en het bijt. Mensen worden ook minder boeiend als het alleen maar klonen van mekaar lijken te zijn. En dat brengt zo’n ‘onder ons’ groepsdynamica wel teweeg. Anderzijds voor al uw feesten bel Ron en de zijnen, ze beschikken over een party-gen waar een hetero alleen maar kan van dromen. Y.M.C.A… yohoo… I will survive!
 

Test Parship gratis

Ik ben
Ik zoek

De Algemene voorwaarden en de privacyverklaring zijn van toepassing. Met een gratis lidmaatschap ontvangt u via e-mail regelmatig aanbiedingen voor het betaalde lidmaatschap en andere producten van PE Digital GmbH (op elk moment opzegbaar).

Waarover wilt u nog meer lezen?
Error with static Resources (Error: 418)