> PARSHIP Magazine > Columns > Total eclipse

Columns

Total eclipse

Ik observeer Martina, nu officieel de ex, en herken haar broze staat van zijn. Been there… Na het verzet, de verlatingsangst en de woede, was er plots die diepe tristesse.

Chris van Camp

Martina zit glimlachend in de zetel, met de trots van een koningin. Ze luistert naar de andere gasten, reageert op vragen en drinkt iets meer wijntjes dan gewoonlijk. Wat verderop ligt haar tienerzoon in een boekje te lezen. Hij lijkt ineens veel meer volwassen dan pakweg een maand geleden. Sinds zijn moeder weer alleen is, vergezeld hij haar als een bodyguard. Ook wel omdat zijn vader momenteel liever babysit op een twintigjarige blondine. Ik observeer Martina, nu officieel de ex, en herken haar broze staat van zijn. Been there… Na het verzet, de verlatingsangst en de woede, was er plots die diepe tristesse. Zelfs in een lachend gezicht, zie je nog het verdriet in de ogen. En toch gaat deze fase zoals alles voorbij, alleen wanneer dan?


Zelfs al wenste je je partner jarenlang naar de maan, en weet je dat je huwelijksboot veel weg heeft van een lekke sloep, verlaten worden blijft een mokerslag. Tenslotte beslist iemand anders wanneer en hoe jouw leven plots verandert. En dat zonder ook maar even stil te staan bij jouw gevoel hierover. Je doet er niet meer toe. En dat is de meest harde dobber. Alle grip op de feiten ben je kwijt. Het lijkt of alleen ‘de anderen’ voortdurend aan de zet zijn. En die onmacht haalt de sterkste vrouwen (eerst) onderuit.


Martina is zo’n iron lady. Eigen horecazaak, veel vrienden en in haar nu voorbije relatie beslist de kostwinner en de goede huisvader, die haar partner ruimte liet om zich artistiek uit te leven. Blijkbaar iets teveel ruimte. Als je de situatie goed bekijkt, ging haar leven er op vooruit de dag dat haar afhankelijke partner bij haar weg ging. Maar zo werkt het niet. Het laatste wat Martina nu nodig heeft is: kop op, sterkte, andere en betere of en avant marche. Heel haar wezen wil zich in een klein bolletje rollen en even van de wereld zijn. Openlijk niet meer kunnen. Gek genoeg, laten haar goedbedoelende tooghangers en vrienden het gewoonweg niet toe. Als zelfs hun helden het opgeven, raken gewone stervelingen immers helemaal de trappers kwijt.


Na een tijdje van faken dat het leuk feesten is, zoekt ze asiel in de keuken. Ze heeft wat lege glazen bij. Vroeger beroepsmisvorming, nu een dekmantel. Ik omhels haar en bijt op mijn lip om niet automatisch te vragen of het gaat. Natuurlijk gaat het niet! Zichtbaar niet. Ze zucht diep, maar zonder opluchting. “Ik ben ook mijn zaak kwijt, de huur van het pand werd opgezegd.” Nee, niet over aanvechten beginnen, voor mij staat een vrouw die op is. “Iedereen zoekt mee panden, maar eigenlijk heb ik geen zin in een plan-B”. Ze heeft de energie niet, de gedrevenheid ontbreekt waarop zo’n herstart draait. “Ik hou me goed voor Ethan, maar dat kost alle energie die ik nog heb”. Ze fantaseert luidop over de boel de boel laten en failliet gaan. Bij mij is ze veilig. Ik ken dat soort (louter verbale) destructiviteit. Natuurlijk pakt ze morgen de draad weer op. Een blik op haar zoon en ze staat weer aan het roer.


We moeten niet veel woorden vuil maken. Martina kent ook mijn parcours. Ik ging door net dezelfde tabula rasa periode, de total collapse. Soms is het gewoon nodig en gek genoeg steekt het lot je dan een handje toe. Ik ervaarde het als een soort ziekmakende chemo voor de ziel. What doesn’t kill you makes you… better. Martina was er gelukkig getuige van hoe ik na mijn scheiding heel langzaam uit die put kroop en de gelukkigste tijd van mijn leven omarmde. Ik geef toe fraai belichaamd door een nieuwe grote liefde. Nooit gedacht, dat ik ooit nog gelukkig zou zijn, dat er iemand buiten de obligate foute troosters mijn pad zou kruisen.


Je staat er van versteld hoe veerkrachtig je bent. Zij zag het en stond erbij.  Maar daar is mijn lieve vriendin nog niet aan toe. Op dit moment zou het verspilling zijn. Eerst weer zichzelf worden.  In het gebladerte zie ik mannen naar haar gluren. Op de eerste rij de types die van vogeltjes met gebroken vleugels houden, gelukkig pas daarna de ‘bad news guys’ die je gewoon bovenop je miserie aantrekt. Maar ik zie er ook anderen die doorheen haar tijdelijke situatie kijken en geduldig afwachten. Ik ben het met hen eens, ze is fantastisch en verdient niks minder terug.


Maar je moet de tijd nemen om alles te verwerken. Ook al schreeuwen damesbladen en heel de maatschappij uit dat je niet mag stilstaan… Relatierouw bestaat, als je het negeert grijpt het je vroeg of laat in je nekvel. Twaalf jaar wis je niet uit op 1, 2, 3.  En daarna is het weer helemaal opnieuw beginnen. Wennen aan je nieuwe, weer wijzere zelf.
“Kom we gaan terug naar de anderen, niks van zeggen he”. Ik beloof het. Niemand merkt wat. Martina geeft de quizkandidaten onder ons anders een super clue. Ze loopt naar de i-pod van dienst, rommelt en scrolt wat en gaat terug zitten. Door de boxen kraakt de stem van Bonnie Tyler… “Total eclipse of the heart”.
 

Test Parship gratis

Ik ben
Ik zoek

De Algemene voorwaarden en de privacyverklaring zijn van toepassing. Met een gratis lidmaatschap ontvangt u via e-mail regelmatig aanbiedingen voor het betaalde lidmaatschap en andere producten van PE Digital GmbH (op elk moment opzegbaar).

Waarover wilt u nog meer lezen?
Error with static Resources (Error: 418)