> PARSHIP Magazine > Columns > Een perfect leven

Columns

Een perfect leven

“Ik ga naar het toilet, kom terug en mijn tafeltje is afgeruimd. Al mijn sporen uitgewist alsof ik niet besta! Ik ben het beu dat alleen zijn! “

Chris van Camp

“Ik ga naar het toilet, kom terug en mijn tafeltje is afgeruimd. Al mijn sporen uitgewist alsof ik niet besta! Ik ben het beu dat alleen zijn! “ Voor mij zit een mooie vrouw, met een carrière om u tegen te zeggen, haar schaapjes op het droge en veel vrienden om zich heen in haar prachtige loft… onbedaarlijk te snikken. Mijn lieve vriendin sinds jaren, die me zo vaak frustreerde omdat ik er een zootje van maakte terwijl zij alles onder controle had, is ontroostbaar. Ze is veertig en heeft alles maar geen partner, geen zielsgenoot, geen liefde. Een uitval als deze, die mix van wanhoop en boosheid, permitteert ze zich hoogst zelden. Want zij die schijnbaar alles heeft, heeft het recht niet om te klagen.


Dat mag ze tegen mij wel, want ook al zou praktisch gezien mijn leven er gemakkelijker op worden, als ik eerlijk ben wil ik niet met haar ruilen. Ik weet ook wat eenzaamheid is, iets waar met al het geld van de wereld geen remedie tegen bestaat. Je facebook mag bulken van de vrienden en lachende foto’s die getuigen van the good life, er is zoiets als de  mythe van de happy single. Je wentelen in design, geld, zakelijke successen, reizen, en vooral vrijheid en onafhankelijkheid wordt door de media zo geïdealiseerd. Raar eigenlijk in een maatschappij waar steeds meer mensen op zichzelf terugplooien en ongewild alleenstaand zijn.


Ik kijk rond in het prachtdecor waarin mijn arme, welgestelde vriendin als een hoopje ellende opgekruld in haar designstoel ligt. Het lijkt wel een plaatje uit een woonmagazine. Maar ook ik mis iets… bijvoorbeeld twee mannenschoenen achteloos onder de salontafel, meer sleutelbossen en kleingeld en twee gsm’s op het tafeltje in de hal, een kattenbelletje met ‘ik zie je graag’ op de Smeg ijskast, een overvolle wasmand, kortom sporen van een gedeeld leven. En dat los je in je eentje niet op met een jazzy muziekje, een goed glas wijn en  kaarsjes op de rand van je bad. Ik kan haar niet helpen, hoe graag ik haar ook zie. Wat ze zo dringend nodig heeft om nog iets aan haar perfect geconstrueerde te vinden, kan ik haar niet geven. Ik schaam me dat zo’ n chaotische loser als ik van het universum, het lot of hoe je het ook noemt, dan wel beloond werd met iets dat je nog best kan omschrijven als een gelukkig liefdesleven. Het voelt als hoogzwanger iemand moeten troosten die net te horen kreeg dat ze onvruchtbaar is.


Er waren nochtans aanbidders en potentiële partners genoeg in haar leven, maar haar passie focuste eerder op projecten dan op relaties. Kwestie van timing, nu zou ze er wel klaar voor zijn. Ik verzeker haar dat alles nog kan, dat ze zich er moet voor openstellen. “Dat gaat dan een hele straffe moeten zijn want ondertussen ben ik zowat uitgehongerd, ik wil meteen 100% of niks..” Hm, dat maakt het niet makkelijker. We drinken wat, kijken samen naar een film en kunnen weer lachen. Morgen is ze weer de oude, de rust zelve, onverstoorbaar, de vrouw die haar geluk maakt en niet van andere laat afhangen… bla bla bla. “Tja, als een miezerige dweil door het leven gaan, is geen optie dan raak ik alles kwijt” ze snuit luid haar neus. Ze heeft vast gelijk. Harde werkers zoals zij, huilen alleen op zondag, met de nadruk op alleen.


Het komt allemaal door dat opgefokte, krampachtige ‘happy single’ gedoe. En dat in een wereld die bulkt van de ervaringsdeskundigen die deze ballon kunnen doorprikken. Het lijkt bijna een complot. Er zit immers een enorm  taboe rond eenzaamheid, de angst om ondanks je succes ‘ernstig emotioneel noodlijdend’ te zijn. De tol die je betaalt om jezelf te verloochenen en je leven te herleiden naar een eendimensionaal succesverhaal zoals dat vaak verheerlijkt wordt, is op termijn torenhoog.


Je zou een harde ‘zelf voor gekozen’ houding kunnen aannemen, maar is dat wel zo? Aan elk verhaal zijn (minstens) twee kanten. Wat met het menselijk onvermogen om imago’s  te doorprikken. Over ons gebrek aan bereidheid om het kleine hartje in de iron lady te ontdekken. Onderschatten we het probleem van de eenzaamheid, van de dodelijke kilte van het ongenaakbare niet? Waarom vinden we eenzaamheid niet even levensbedreigend als ziekte, extreme armoede of andere rampspoed?


Waarom moet iemand die alles lijkt te hebben zijn of haar mond houden als het op noden aankomt? Honderd jaar geleden werd de diagnose ‘gestorven van verdriet’ nog ernstig genomen, zijn we op een eeuw tijd dan cyborgs geworden die alleen aan technische defecten kunnen lijden? Terwijl we meer dan ooit beseffen hoe essentieel liefde, familie en waarachtigheid  zijn.


Op de terugweg naar mijn warm nest, sms ik even het thuisfront om te informeren of ik nog wat moet oppikken onderweg. Antwoord: ‘Kom zo snel mogelijk, dan hebben we alles aan boord x’.  Ooit was het ook anders in mijn leven. Ik heb niet gelogen toen ik haar verzekerde dat alles nog kon.
 

Test Parship gratis

Ik ben
Ik zoek

De Algemene voorwaarden en de privacyverklaring zijn van toepassing. Met een gratis lidmaatschap ontvangt u via e-mail regelmatig aanbiedingen voor het betaalde lidmaatschap en andere producten van PE Digital GmbH (op elk moment opzegbaar).

Waarover wilt u nog meer lezen?
Error with static Resources (Error: 418)