> PARSHIP Magazine > Columns > De doos van Pandora

Columns

De doos van Pandora

Voor een relatie au sérieux wordt genomen, moet een koppel een paar beproevingen doorstaan. Voor sommigen is samen op vakantie gaan zo’n test.

Chris van Camp

Voor een relatie au sérieux wordt genomen, moet een koppel een paar beproevingen doorstaan. Voor sommigen is samen op vakantie gaan zo’n test. Objectief gezien komt het neer op plots samenwonen in een ruimte van 20m2, de gemiddelde hotelkamer zeg maar. Aanpassen aan een ander klimaat en van je moedertaal beroofd zijn. Factoren die de kans op stress gevoelig verhogen. Toch lijkt het me maar een brandoefening. Het wordt pas echt een relatietest wanneer je er een paar condities aan toevoegt: een beperkt budget en een portie tegenslag bijvoorbeeld. Een pril stel dat zich daar samen doorslaat, heeft een gezonde overlevingskans en waarschijnlijk humor.


Een andere strekking beweert dat samen werken een regelrechte aanslag op je relatie betekent. Wat dat betreft ben ik een totale non-believer. De ervaring heeft mij geleerd dat samen de schouders onder een project zetten net heel goed werkt. Vooral omdat wanneer de ander niet betrokken zou zijn, je samen nauwelijks nog tijd zou doorbrengen en je algauw op een muur zou botsen met je gezeur over ‘het werk’. Lang leve de ouderwetse succesformule van de kleine zelfstandige met meewerkende echtgeno(o)t(e). Deze constructie liet mensen ook twee keer nadenken voor ze ‘ik wil scheiden’ riepen. Teveel gemengde belangen maken straffe lijm. Maar het moet gezegd dat die lijm niet noodzakelijk wat voor je libido doet.


Op zoek naar de ultieme beproeving, kom je bij het onderwerp ‘kinderen’ wellicht dicht in de buurt. Ook al rust daar een taboe op. Iedereen weet dat duobaan ouders/lovers moeilijk is. Maar toch juichen mensen zelfs bij een zinkend huwelijksbootje elke zwangerschap toe. Wanhopige partners zien vaak heil in het produceren van (nog) een koter met een partner die het al even niet zag zitten. Hoe naïef moet je zijn om te geloven dat je met slapeloze nachten, zwangerschapskilo’s, een weeë pap-en pampergeur in huis en een flinke hap uit het gezinsbudget, een nieuwe portie romantiek koopt. Not.


Maar laat dat nu allemaal ‘dingen des levens’ zijn, waar een zinnig mens wel uitkomt. De echte uitdaging ligt in het trotseren van de transformatie die een koppel ondergaat eens ze zich samen opsluiten in de kooi van Faraday, de auto. Hij mag bescherming bieden tegen blikseminslag, gedonder krijg je gegarandeerd.


Eens ‘een partner’, meestal dé man, zich achter het stuur verankert en zijn rechtervoet de weerstand van het gaspedaal tart, verandert heel de verhouding binnen de relatie. Voor de beminde ander rest immers alleen nog de passieve rol van getransporteerd lichaam. Bumperplakken, schelden, klemrijden, bruusk optrekken en remmen, kortom er kan zich nooit eerder vertoond testosteron-gestuurd gedrag voordoen. Ik heb de meest zachtaardige minnaar in een wegpiraat zien veranderen. En hoe je ook tracht dit facet te isoleren en toe te schrijven aan de specifieke situatie van de bolidedrift, je zit erbij en kijkt er (verwonderd) naar.


Soms wordt de passagier co-driver. Op het eerste zicht, herstel van de machtsverhouding, tot… we ons vastrijden in het ‘vrouwen-en-kaartlezen’ debat. Het is een no-win. Ik moet bekennen dat ik over een vrij mannelijk oriëntatievermogen beschik, en me in gps-tijden nog steeds aardig red met de kaart. En hoewel mijn partner dat erkent, komen we bij de minste twijfel in moeilijk vaarwater. Hij vuurt dan in ijltempo steeds dezelfde filosofische vragen op mij af. ‘De hoeveelste afslag?’ bijvoorbeeld, terwijl hij driftig toertjes maakt op een rondpunt tot ik de tel kwijt raak. Hij eist zo paniekerig dat ik met grote stelligheid de richting aangeef, dat mijn redelijk inzicht in duigen valt. Droog vermelden dat ik er ook nooit eerder was, en mijn zekerheid op een vermoeden berust, werkt al helemaal niet. Natuurlijk hebben we een gps. Maar gelukkig irriteer ik mijn lief toch nog minder dan het computergestuurde vrouwmens dat machinaal elke bocht een ‘touring’ blijft noemen. Dat en het eeuwige ‘route herberekenen’ als je net fijn aan het karren was, heeft ons terug naar de kaart gedreven.


Wat me helemaal tot wanhoop drijft, is de vloek van het eeuwige rijexamen. ‘Schakelen’, ‘remmen op de motor niet op je remschijven’, ‘uitkijken’ en ‘nu inhalen, ga!’… de commentatorstem naast me telkens ik aan het stuur zit, maakt me uitzinnig. Ik reed al met de auto toen meneer zijn eerste communie deed!


Mijn lief en ik houden er een vrij symbiotische relatie op na. Grote liefde at last. We zijn gelijkgestemden, zielsgenoten zelfs. Maar alleen in die blikken doos van Pandora hebben oude demonen het op onze harmonie gemunt!

 

Test Parship gratis

Ik ben
Ik zoek

De Algemene voorwaarden en de privacyverklaring zijn van toepassing. Met een gratis lidmaatschap ontvangt u via e-mail regelmatig aanbiedingen voor het betaalde lidmaatschap en andere producten van PE Digital GmbH (op elk moment opzegbaar).

Waarover wilt u nog meer lezen?
Error with static Resources (Error: 418)