> PARSHIP Magazine > Columns > De teller op nul

Columns

De teller op nul

We schrapen teveel de keel alsof we nog moeten beslissen welke stem er uit de band zal springen. We kijken schichtig rond zoekend naar een uitweg. Onze motoriek is verstoord. Dat is het gevolg van teveel denkwerk, waardoor al je ingebakken automatismen uitgeschakeld worden.

Chris van Camp

Een taverne waar geen van ons beiden ooit komt. Ver weg van nieuwsgierige blikken. Dat is maar goed ook want er hapert nog wat. Alles eigenlijk. We schrapen teveel de keel alsof we nog moeten beslissen welke stem er uit de band zal springen. We kijken schichtig rond zoekend naar een uitweg. Onze motoriek is verstoord. Dat is het gevolg van teveel denkwerk, een verhoogd zelfbewustzijn, waardoor al je ingebakken automatismen uitgeschakeld worden. Daarom is hyperventileren niet uitgesloten in zo’n artificiële situatie als een blind date.


Ik kan zien dat hij een bierdrinker is. Zijn blik kaatst van de Carlsberg reclame naar de Duvel en terug. Toch bestelt hij een wijn net als ik. Ik zie hem niet genieten. Spijtig want zichtbaar genieten vind ik een zeer aantrekkelijke eigenschap. Misschien vermoedt hij in mij een bierhater, beter dan dat hij een meeloper zou zijn. Nieuwe mensen in mijn leven, ik blijf er tegenop zien. Pas wanneer je niet meer moet vragen hoe de ander zijn koffie drinkt, en je er een slaapchoreografie op nahoudt waarbij de beproefde houdingen naadloos in mekaar overgaan tot de vertrouwde ‘slaapwel’, dan pas valt de ‘wat doe ik hier’ gedachte stil.


We frunniken maar niet aan mekaar. Hij speelt met het papieren kraagje om zijn glas, ik pruts aan het rekkertje van mijn Moleskine boekje. Alsof ik elk moment notities ga nemen. Belachelijk, maar het hele opzet lijkt me waanzin. Ik ken deze man niet eens. En toch vertellen we ons leven. Kort, selectief, gericht. Je moet het maar kunnen.


Eigenlijk zenden we preventief waarschuwingssignalen uit: blijf uit de buurt vreselijk persoon. Zijn zinnen beginnen te vaak met ‘ik ben iemand die…’. Jezelf definiëren aan de hand van onhebbelijkheden, het is zo weer eens wat anders dan oeverloos gepoch. De meeste relatie-zonden die hij opbiecht, kunnen me geen barst schelen. Hij is geen klusser van nature. So? Ook geen sportieve action man. Oef. Hij kan zich enorm opwinden terwijl hij de krant leest en dat joeg zijn vorige vriendin de gordijnen in. Die zou mij dan ook niet moeten, dito.. 


Net wanneer hij in mijn plaats gaat concluderen dat hij een hopeloos geval is en totaal niet geschikt voor welke relatie dan ook, besluit ik hem genadig verlossing te bieden. Wat doe ik? Ik trek ook een blik ‘mea culpa’ open. Volgens het worst case scenario dat ik hem voorhoud, ga ik compleet in de zorg en verlam het laatste restje dadendrang in een man, waarna ik natuurlijk ga klagen dat ik nooit eens verrast of ingepakt word. Het is een extreme uitvergroting van een onderhuids euvel dat wel eens de teloorgang van voorbije liefdes wist te bewerken. Ik vertel het alsof ik een Katy Bates in de film Misery ben, die mannen gijzelt om er over te heersen. Niks is minder waar. Maar ik hoor het mezelf vertellen. Hij is dankbaar voor de ruil van zoveel ondeugden, alsof het hem instant vrijspreekt.


Als er is iets is dat ons nu al bindt, is het emotioneel exhibitionisme. Daar klinken we op, waarna hij met gesloten ogen zijn verplichte wijn wegwerkt. Hij begrijpt me niet wanneer ik een ‘ach, wat voorbij is, is voorbij’ lanceer. Hij is nog niet klaar om met het achterhaalde stramien te breken. Wellicht cast hij gewoonweg een nieuwe vrouw in de rol van kijvende eega die hem luiheid naar het hoofd slingert. Wie ben ik om dat te doen? Het zit er niet in en dat voelen we. Hij heeft ook niets met roodharigen en ik hekel nu al zijn underdoggehalte. We nemen afscheid. Beleefd bijna hartelijk, terwijl er in ons hoofd een ander liedje draait:  ‘Dag en tot nooit meer, het was mij niet eens aangenaam.’


Waarom willen we elke nog maar potentiële relatie beginnen met het bovenspitten van oud zeer? Daardoor ben je bij voorbaat gedoemd er weer een soepje van te maken zelfs al vertrek je met totaal nieuwe ingrediënten. De teller moet op nul! Dat is het eerlijkst. Nieuwe pionnen en een schone lei. Het is te bijbels voor woorden dat we onze mislukkingen als een erfzonde met ons moeten meedragen. Overigens waren we niet stiekem op zoek naar die ‘ware liefde’? Die schittering waardoor we totaal verblind zullen worden en als door de doop gelouterd, ons nieuwe ik zullen ontdekken?


Ik wil graag geloven dat liefde die kracht in zich draagt. Dat je een beter mens kan worden, dat de krassen op je ziel verdwijnen, als de ander je aanvaardt zoals je bent en lief heeft. Gingen daar die sprookjes niet over? Over draken die gekust door een prinses in soort gekroonde chippendales veranderden?


Het regent pijpenstelen, ik ga naar huis. Naar Walter mijn oude asielhond, die altijd blij is als hij mij ziet. Die nooit commentaar geeft en waarvan ik weet dat hij wat onfris zal ruiken. Lekker vertrouwd dat wel… als ik nu echt in sprookjes geloofde zou ik het er op wagen en hem kussen. Maar de kans dat hij in een incontinente, bejaarde rakker met een oorapparaat  verandert, is te groot. Even hondenbrokken oppikken onderweg en voor mij een wijntje.
 

Test Parship gratis

Ik ben
Ik zoek

De Algemene voorwaarden en de privacyverklaring zijn van toepassing. Met een gratis lidmaatschap ontvangt u via e-mail regelmatig aanbiedingen voor het betaalde lidmaatschap en andere producten van PE Digital GmbH (op elk moment opzegbaar).

Waarover wilt u nog meer lezen?
Error with static Resources (Error: 418)