> PARSHIP Magazine > Columns > Eclectisch of zo

Columns

Eclectisch of zo

Allebei hebben ze een reeks mislukte huwelijken achter de rug en vooraleer weer de kerkklok te luiden, besloot Jim gewoonweg in te trekken bij zijn Fran en haar twee dochters. De man stond niet met een valiesje voor de deur, maar sleepte in zijn zog een hele collectie opgezette dieren binnen

Chris van Camp

Een dood uur lijkt men op televisie te moeten compenseren met extra veel hysterisch gegil. Deze keer wordt de nep-commotie opgewekt door het huis van Fran en James, ergens in een niet nader genoemd stuk Amerikaans suburbia. Allebei hebben ze een reeks mislukte huwelijken achter de rug en vooraleer weer de kerkklok te luiden, besloot Jim gewoonweg in te trekken bij zijn  Fran en haar twee dochters. De man stond niet met een valiesje voor de deur, maar sleepte in zijn zog een hele collectie opgezette dieren, gesjorde meubelen en bar parafernalia binnen. Hij houdt van de blokhutstijl. Hij wel.


Zijn uitzet veroorzaakte een clash met de zogenaamde ‘antiques’ van vrouwlief en joeg de kroost de stuipen op het lijf. Niet alleen de stijlen, maar ook de overdaad aan samengesteld bezit zorgde voor een vrij chaotische, explosieve sfeer in huis. Jims spullen werden algauw verbannen naar de garage samen met zijn inburgering. Het waren de kinderen die de hulp van het programma ‘Clean House’ hadden ingeroepen. En ja hoor daar stond het team al gillend op de stoep.


Een half uur zendtijd werd gevuld met het overhalen van de twee om afstand te doen van hun rommel. Alles eindigt in de voortuin bij wijze van uitgebreide garage sale. Wat hen gisteren nog tot tranen toe bewoog, gaat nu van de hand voor luttele dollars. Met de opbrengst zal de designer van dienst vooral bordkarton kopen en wat frutsels om een decor te bouwen dat hun nieuwe  interieur moet voorstellen. Na de derde reclame break is het zover. Met de blinddoek om worden Jim en Fran in hun nieuwe compromis huis geleid. Inderdaad blokhut meets kasteel. Opgelost, nu voelt geen van beiden zich nog thuis. Toch zwaaien ze samen groen lachend naar de camera en roepen in koor:”Thank you clean house”.


Vroeger, toen partners nog recht uit hun jeugdkamers geplukt werden en vervolgens naar de meubelzaak liepen, was alles anders. Wie betaalde, bepaalde en heel vaak waren dat de ouders. Maar nu in tijden van seriële monogamie, zeulen mensen niet alleen een verleden maar ook een hele huisraad mee.  Ik geef toe, ik als nestdrager, vind het zelf een moeilijke oefening. In mijn vorige relatie bezat mijn partner alleen dingen die hij uit zijn ouderlijk huis meekreeg. Hij woonde nog niet zo lang alleen toen ik hem leerde kennen. Die geringe inbreng in mijn historisch gegroeide inboedel kwam mij eigenlijk goed uit. Toen hij opstapte was het lichtpuntje van de situatie het verdwijnen van zijn gekregen studentenspullen die eigenlijk al jaren een doorn in mijn oog waren. Mijn ex had dan ook geen enkele interesse in het interieur, hij woonde ‘bij’ mij, zoals je dat bij je ouders doet. Dat had eerder een belletje moeten doen rinkelen, over dat syndroom bestaan dikke psychologie turven.


Nu heb ik eindelijk een man met interesse in wonen. Hij houdt van mooie dingen, gaat graag naar veilingen en rommelmarkten en maakt graag plannen om het huis nog leuker te maken. Ja, en toch is hij hetero! Fantastisch, ware het niet dat onze stijlen een halve eeuw van mekaar liggen! Ik wentel me graag in oude boeken, wereldbollen en alles wat naar de fin de siècle ruikt. Zo manifesteert zich blijkbaar mijn heimwee naar vervlogen tijden en bezweer ik het ‘moderne leven’. Het is maar wat je thuiskomen noemt. Mijn lief heeft dan weer de fifties lief. Hij scant de wereld op alles wat van oranje plastic is, houdt van witte kuipzeteltjes en lampen in rare vormen. Moeilijke match dus.


Onze eerste conflict vermijdende oplossing was elegant maar duur. We huurden een tweede flat in de stad die helemaal door hem werd ingericht. Ik gebruikte de best fraaie ruimte als bureau en af en toe resideerde er een vriend die met niets dan een gebroken hart ergens was buitengezet. Als er tussen ons alsnog wat fout zou gaan, hadden we een gracieus toevluchtsoord achter de hand. Wat hadden we dat goed bekeken.


Economisch was het minder slim natuurlijk. Bovendien is het moment aangebroken dat we er voor gaan. Wat wil zeggen: we gaan onze levens helemaal verstrengelen, mengen en mixen. De eerste fifties spullen hebben hun intrede al gedaan. De keuken lijkt al wat meer op een Pernod bar uit een Brigitte Bardot film. Naast mijn oude typemachine prijkt een foto in technicolor van een Expo 58 paviljoen. Op het terras wordt er gevochten om in de ‘Emmanuelle zetel’ te mogen zitten. Ik heb wat oud papier verwijderd en er zijn wereldbollen gesneuveld. Ik heb het boudoir idee losgelaten. We zien wel.


Als mensen vragen hoe we wonen, zeg ik niet langer ‘zoals mijn overgrootmoeder’, maar ‘eclectisch’ en nog steeds organisch groeiend. Ik betrap mezelf er stilaan op in kringwinkels op zoek te gaan naar nog meer oranje plastic of oerlelijke vazen. Met de dag vind ik ze mooier. This must be love.
 

Test Parship gratis

Ik ben
Ik zoek

De Algemene voorwaarden en de privacyverklaring zijn van toepassing. Met een gratis lidmaatschap ontvangt u via e-mail regelmatig aanbiedingen voor het betaalde lidmaatschap en andere producten van PE Digital GmbH (op elk moment opzegbaar).

Waarover wilt u nog meer lezen?
Error with static Resources (Error: 418)