> PARSHIP Magazine > Columns > Kijvend wijf gezocht

Columns

Kijvend wijf gezocht

Het was me een raadsel waarom mannen na een klaagzang over hun tirannieke vrouw, telkens weer naar huis gingen.

Chris van Camp

Ik heb rare reflexen. Als ik iemand graag zie, wil ik hen vrijheid geven. Dan grom ik tegen iedereen die mijn lief durft te verknechten. Mijn helden moeten vrij zijn. En daar kan geen baas, geen kolonel, geen strenge vader of verstikkende moeder tegenop. Dat ouwe rijmpje maalt in mijn hoofd: daar alleen kan liefde wonen, daar alleen is het leven zoet waar men stil en ONGEDWONGEN alles voor elkander doet. Het was me een raadsel waarom mannen na een klaagzang over hun tirannieke vrouw, telkens weer naar huis gingen.

 

Wat me echter gauw nog meer zou verbazen, is dat sommige mannen mijn vrijheidsstrijd helemaal niet in dank afnamen. Schoolvoorbeeld: mijn zeilende vriendje. Hij was behoorlijk gek op mij, maar dronken bezong hij zijn liefde voor de zee en het zeilen, en kon ik beter afdruipen. Hij was een zeebonk op het droge, die vastzat aan een zonschuwe landrat. Zonder mij zou zijn leven er heel anders uitzien. Geplaveid met magische zonsondergangen, windkracht en verlokkende sirenen. Daar kon ik zelfs met een gezonde portie seks aan wal niet tegenop. Ik wou de bol aan zijn been niet zijn. Trossen los, ik zou me onvergetelijk maken door hem te helpen zijn jongensdroom waar te maken. 


Internet en Google bestond nog niet. Maanden was ik bezig zeilmagazines uit te pluizen en rederijen aan te schrijven om mijn lief als kapitein aan te prijzen. Plots kwam de brief van een Griekse rederij die voor een huurjacht met bemanning een bootsman zochten. Afspraak op de boatshow in Parijs. De deal was niet eens slecht, Griekenland had toen nog geen broeksriem nodig om het imago op te houden. Een Yacht in de haven en een winteroptrekje in het kustplaatsje. Hij kon zijn oren niet geloven. Ook niet toen ik zei dat ik mezelf niet als een Penelope in een Grieks dorp zag wachten. De zee had gewonnen, ik was blij voor hem. Het verdriet kon ik wel in mooie woorden en mijn vele dagboeken kwijt. Woeps, heel het plaatje veranderde. Plots kreeg ik samen met brochures van zeilvakanties heel wat verwijten naar mijn hoofd geslingerd.


Lessons learned: dromen zijn geen plannen. Sommige dromen moeten dromen blijven, als tegenwicht voor het leven dat men in werkelijkheid leidt. Vrijheid betekent verantwoordelijkheid en daar lig je al gauw wakker van. De angst voor het onbekende kent zijn gelijke niet. Jaren later begreep ik het mechanisme, waarom mannen zo graag teruggingen naar een kijvend wijf. Ze hadden die canailles nodig om hun limieten te zetten, om hen te beperken zodat het nooit opviel dat ze eens vrij gauw geen held zouden blijken. Als je geen hoogvlieger bent, maar toch graag pocht over je loops, dan is zo’n loden bol aan je been geen overbodige luxe. Bovendien is het naar het schijnt heerlijk eeuwig het stoute jongetje te kunnen uithangen tot… moeder de vrouw je tot de orde roept. Zelfdiscipline made simple. Ik was totaal ongeschikt voor die rol. Mannen die dat van mij verlangden, waren aan het verkeerde adres. Niemands meester, niemands knecht.


Het frustreerde me mateloos dat hoe begrijpend, stimulerend, wild en aardig ik ook wou zijn, ze uiteindelijk belandden bij een drilmeesteres die aardig wat eisen had. Zelfs al waren ze niet zo’n schoonheden en ook geen hersenchirurg, ze hadden iets te bieden dat ik niet had: gezag.  Zo’n man werkte zich uit de naad om nog meer gezeur te oogsten. Per kind stond er een extra stok achter de deur. Vader worden is heel licht, vader zijn een zware plicht. Het maakte mij niet vrouwvriendelijker. Als ik in een volgend leven een man moest zijn, werd ik homo!


De nuance komt met de jaren. Wanneer mijn sociaal leven zich verder van de bar ging afspelen en er feestjes thuis en etentjes onder vrienden op het programma stonden, leerde ik ook meer vrouwen kennen. Het begon me te dagen dat sommige eega’s die in de verhalen van hun mannen vileine kampbewaaksters leken, in werkelijkheid helemaal niet veeleisend uit de bus kwamen. Er was helemaal geen avondklok ingesteld, geen ademtest bij thuiskomst en ze zwaaiden ook niet met de hakbijl als er lipstick op een hemd zat. Sommige mannen scheppen er gek genoeg een bizar genoegen in zulke verhalen op te hangen. De boze furie thuis is een perfecte tegenhanger voor het personage waar die kerels van droomden: de eeuwige Peter Pan. Willen of niet eens de relatie naar officieel begon te ruiken, kreeg mevrouw het imago van de Xantippe.


Wat win je door de gedomineerde man uit te hangen? Wel, blijkbaar weekte het heel wat medeleven los bij jonge, vrijgevochten vrouwen die dachten een mannen bevrijdingsfront te moeten oprichten. Aandacht, troost en het onvermogen om die jongensdromen realistisch in te schatten. Been there, done that. Wat een vreemd mechanisme waar die goeie ouwe Freud een kluif aan had.
 

Test Parship gratis

Ik ben
Ik zoek

De Algemene voorwaarden en de privacyverklaring zijn van toepassing. Met een gratis lidmaatschap ontvangt u via e-mail regelmatig aanbiedingen voor het betaalde lidmaatschap en andere producten van PE Digital GmbH (op elk moment opzegbaar).

Waarover wilt u nog meer lezen?
Error with static Resources (Error: 418)