> PARSHIP Magazine > Columns > Under cover

Columns

Under cover

Een boek zegt ‘opgepast: werkende hersencellen’ en laat dat nu net een minimum vereiste zijn die we potentiële partners verschuldigd zijn…

chris van camp

De lakmoesproef om te checken of een man enigszins in mijn leven past is eenvoudig doch tweeledig. Ik probeer me voor te stellen hoe het zou voelen als hij om kwart over vijf mét sleutel mijn huis binnenstapt en ‘Honey, I’m home!’ roept. Bij sommigen krijg je instant een vluchtreflex, en tenzij je een leven verscholen achter de sofa ambieert is die keuze snel gemaakt. Afvoeren! Een ander meer visueel ingestelde test heeft met decor te maken. Ik stel me voor hoe hij met een boek op de sofa ligt. Hij mag in slaap gevallen zijn, het boek (en desnoods de leesbril) op de borst deinend op het ritme van zijn ademhaling. De vraag: past hij in het plaatje of niet? Het resultaat van die fantasie zou ‘mmm’ moeten zijn. If not, dan zal de man in kwestie met zwaar geschut moeten komen om me alsnog te winnen.


Of de cover van het boek er toe doet? In deze fase niet echt. Het is geen strip zoveel is zeker. Om eerlijk te zijn de test is waardeloos. Even efficiënt als het keuren van legerrekruten op basis van platvoeten of niet, zonder even na te gaan of je niet met psychopaten te maken krijgt die je beter geen geweer geeft. Het is me trouwens al een paar keer overkomen dat het beeld van een lezende man bij de eerste date, meteen ook de laatste keer was dat ik hem zag lezen. Nu ja wat je lezen noemt, vanachter een boek gluren hoe je er aan komt gestapt. Ik geef toe dat ik steevast er voor zorg dat ik niet als eerste op de plek van afspraak arriveer. Is het toch zo, dan heb ik ook een boek bij om me er wachtend achter te verschuilen. Wat is het alternatief dat je als een koe naar een trein de leegte in staart? Of ga je doen alsof je jezelf keihard amuseert zo in je eentje? Geen goeie signalen, dan maar een boek. Liefst zonder leesbril, gewoon wat in de richting van de bladspiegel kijken en af en toe het blad omdraaien. Dat ik het laatste jaar zonder Kruidvat-brilletje geen barst zie, dat ontken ik wel vaker.


Zo’n boek beschermt je tegen de buitenwereld. Het zegt ook dat je niet aanspreekbaar bent, tot je de cover laat zakken. Dat is soms buiten de mensen gerekend die zich dan in bochten wringen om de titel te lezen en daar een gesprek over aanknopen. Dus geen ‘Start to run’, geen ‘Voedselzandloper’ want daar is iedereen toevallig mee bezig en zulks kan ongewenst een band scheppen. Reisgidsen ook zo’n ‘no go’, voor je het weet krijg je een iPhone met beschamende vakantiefoto’s onder je neus geduwd.


Je kan daarom best voor nietszeggende titels kiezen. “Postkantoor” bijvoorbeeld mits je een vinger over de naam Charles Bukowski houdt. Mijdt populaire psychologie. ‘Borderline’, ‘ADHD’ of ‘Eetstoornissen’ strekken niet tot aanbeveling, ook al lees je het om je empathie uit te breiden naar mensen waar een diagnose aan vastzit.


Als ik eerlijk ben, heeft dat boek een andere functie. Zowel wanneer ik het bij een first date hanteer, als wanneer ik mij iemand lezend op mijn sofa probeer voor te stellen. Een boek zegt ‘opgepast werkende hersencellen’ en laat dat nu net een minimum vereiste zijn die we potentiële partners verschuldigd zijn… en zij aan ons.

Test Parship gratis

Ik ben
Ik zoek

Wanneer u op Partner zoeken klikt, accepteert u onze Algemene Voorwaarden en verklaart u ons privacybeleid te hebben gelezen.

Waarover wilt u nog meer lezen?
Error with static Resources (Error: 418)