> PARSHIP Magazine > Columns > Voorbije vrouwen

Columns

Voorbije vrouwen

Nu moest zij terwijl ze nog uren egofood wou schransen om fatsoensredenen met mij te vroeg naar huis. Ik voelde me schuldig.

chris van camp

In het schrille, ongenadige badkamerlicht lijkt haar huid gepoederd perkament. Mijn moeder, ze wordt negentig. Met gemak ook al dacht ze dat ze een ‘nakomertje’ als ik niet ging groot krijgen. Alle angsten over de nakende dood van mijn moeder, heb ik als kind al geleden. Ik ben de dochter van een amateur-actrice en fulltime drama-queen. Ze vindt oud worden iets onmenselijks dat haar is aangedaan. Door wie dat durft wel eens wisselen. Mijn geboorte op haar veertigste zorgde ervoor dat ze grijs werd, zoveel staat vast. Tussen de rusthuisroddels door verwenst ze haar leeftijd. “Hoe oud word ik ook alweer?”. Het is de vierde keer vandaag dat ik negentig zeg. Bedelend om genade voeg ik er aan toe dat ik vijftig word. Vandaag kan ik nuchter zijn. Ze is hoogbejaard, maar fysiek in prima conditie. Geen plastiek vervangstukken, geen noemenswaardige euvels en de flinkste van de turnles.


Het is haar geheugen dat faalt. Ze vertelt dezelfde verhalen, vergeet waar dingen liggen. Terwijl ‘gewassen worden door vreemden’ nu deel uitmaakt van haar dagelijkse routine, merk ik dat ze schroom heeft tegenover mij. Hoe ze ook sukkelt met het haakje van de nieuwe bh die ik voor haar meebracht, ze staat er op de klus alleen te klaren. Ik trek me terug, schuif de deur tussen de badkamer en de al evenzeer op een badkamer lijkende zit-slaapkamer dicht. Symbolisch dicht, want anders ziet ze in het gesloten kleurvlak geen uitweg meer en panikeert ze. Door de obligatoire kier zie ik een bijna transparant wezentje dat nauwelijks gelijkenis heeft met mijn moeder.


Toch katapulteert dit perspectief me terug in de tijd. Ik ben een jaar of zeven, neem nu nog acht. Ik zit backstage in het ‘Vredeberg’ de theaterzaal van Lier. Ik moest mee ook al was het de volgende ochtend school, want babysitters bestonden toen nog niet. Het is generale repetitie van de jaarlijkse operette. “Victoria en haar huzaar”. De jeune premier en de diva werden ingehuurd door de operettekring, mijn moeder is de soubrette. Ze is bijna vijftig dan, mijn leeftijd en speelt een dartel jong alpenwicht. Ik moet op de gang wachten omdat actrices toen nog preuts waren. Ze wrikken zich in shapers en corsetten, de hulpmiddelen die helemaal terug zijn. Alleen zijn we de schaamte kwijt. Door de kier van de deur zie ik mijn moeder, ze draagt zo’n typisch alpenkleed een dirndl en op haar hoofd een bloemendiadeem. Hongaarser kan je in Lier niet zijn. Ze checkt haar make-up en poseert in bevallige houdingen. Ze oefent een dansje. Ik ben trots op haar. Ze is de mooiste, de beste en ik hoor bij haar. Twee dagen later op de avond van de première zit ik in de nokvolle zaal. Na het overdonderende applaus en de bloemenzee, ren ik naar de backstage. “Je was heel goed, die hoge noot ging vanzelf en ik hoorde mensen zeggen dat jij de beste was.”. Triomfen. Later op de avond zou mijn moeder zich beklagen dat ze op haar veertigste nog zwanger werd. Nu moest zij terwijl ze nog uren egofood wou schransen om fatsoensredenen met mij te vroeg naar huis. Ik voelde me schuldig.


“Die nieuwe BH past niet, die beugel doet zeer”. Hetzelfde gevoel nooit goed te kunnen doen, overvalt me. Gesausd met de pijn die een confrontatie met de vergankelijkheid oproept. De soubrette komt terug de kamer in. “Hoe oud word ik nu?”. Negentig. “Dan moet die grote grijze mijnheer van een paar deuren verder even oud zijn want hij zei dat hij me nog had zien acteren. En hij stak zijn duim op.” Like bestond ook al voor Facebook. Ze leeft bij gratie van het applaus. Het doek valt niet, voor de laatste toeschouwer dood is. Zoals elk kind fantaseer ik soms dat ik een vondeling was… nog altijd.
 

Test Parship gratis

Ik ben
Ik zoek

Wanneer u op Partner zoeken klikt, accepteert u onze Algemene Voorwaarden en verklaart u ons privacybeleid te hebben gelezen.

Waarover wilt u nog meer lezen?
Error with static Resources (Error: 418)