> PARSHIP Magazine > Columns > Vrijheidshelden

Columns

Vrijheidshelden

Gezellig met vrienden naar de buiten. Een picknick op de heide of zo. Lijkt toch heerlijk...

Chris Van Camp

Gezellig met vrienden naar de buiten. Een picknick op de heide of zo. Lijkt toch heerlijk. Design klapstoeltjes mee, een hip plastic servies met witte stippen. Van die voile gordijnen wapperend in de bomen… Cut. Dat is er over, typisch zo’n miskleun van een damesblad stilist. Stel dat het plots regent, wie is de pineut die de boom in kan? Juist, de vrijgezel zonder kinderen. De anderen hebben het immers veel te druk om hun kroost in veiligheid te brengen.

Op de foto’s in het magazine regent het nooit. Op de geïmproviseerde tafel staan de heerlijkste driesterren gerechten uitgestald, en toch is er geen vlieg in geïnteresseerd. Buiten wat decoratieve vlinders, bestaat er gewoon geen ongedierte. Geen wonder dat iedereen lacht, en zelfs verliefd lijkt op mekaar en op het leven. Zo is het makkelijk. Wat verderop, bijna in de vouw van het blad, spelen blonde krullenbollen zonder ruzie te maken en vooral in stilte. Niets is zo genadig als papier.

Maar wij zijn durvers, mijn vrienden en ik, wij toetsen het concept wel eventjes  aan de harde realiteit. Een karavaan volgestouwde auto’s ontvlucht de stad. Op mijn achterbank zitten buiten mijn eigen tiener, geleende kinderen die er in de andere auto’s niet meer bij kunnen. De busladingen pampers, verschillende stoeltjes voor allerhande slaapfasen, opwarm- en koelmateriaal voor prefab kindereten en een leger Disneyfiguren in pluche die geruststellend blijken te werken op moeilijke momenten, nemen hun plaats in. Ik denk dat het inderdaad verontrustend moet zijn voor zo’n kleuter als je ziet hoe je ouders het halve huis inpakken en je ontvoeren naar een plek zonder dak of tv. Mijn dochter blijft er kalm onder, ze smst voortdurend met haar vrienden. De lifeline werkt tot ver buiten de bewoonde wereld.

Verder bevat mijn allesbehalve gezinswagen ook nog de eeuwige vrijgezel van dienst. De avontuurlijke dertiger die voor geen gat te vangen is, maar door zijn ‘gebonden’ vrienden voortdurend gekoppeld wordt. Ik weet niet wat ze zich bij een autorit met koters op de achterbank voorstellen, maar zelfs nu verdenk ik hen van een strategisch manoeuver.  Ik ken Peter té goed. Ik mocht te vaak backstage in zijn emokabinet. Ik weet wat hem parten speelt en hoe ver dat flierefluiters imago van hem afstaat. Het is gewoon niet gebeurd, da’s alles. Hij lette niet op als andere genetisch materiaal uitzochten om nest mee te dragen. Hij was niet ijdel genoeg om op de exemplaren af te stappen waar hij plat voor ging. Hij werkte te hard, reisde teveel. En nu zit hij op de reservebank, in mijn auto. Vijf keer best man, vier keer dooppeter, te vaak nep-oom.

Aangekomen kunnen we pas na een uur installeren en uitstallen, eindelijk aan de picknick beginnen. De setting lijkt in niets op het idyllische plaatje in het boekje, eerder op de koopjeshoek van Ikea. De babybezitters onder ons hebben geen last van het esthetische gemis, ze liggen met gesloten ogen hun slaapgebrek te compenseren. Om bij de eerste gil die hun kind slaakt, een zeurmarathon in te zetten. Het lijkt een reclame voor voorbehoedsmiddelen. Kleine kinderen zijn de hel als je het zo hoort. Ik moet zwijgen, want één kind is geen kind. Mooi, dat zeg ik dan tegen Base als de telefoonrekening komt.  Peter probeert de stemming te redden met een goedgemikt lachsalvo.

Hij krijgt de hele bende over zich heen. Hij met zijn vrijheid kan best zwijgen. Hij doet mooi wat hij wil. Moet naar niets of niemand zien. Hij leeft als een puber! Het is niet de eerste keer dat dit gesprek plaats vindt. Mensen die gekozen hebben voor een leven in gezinsverband, voor zekerheden en de bijbehorende huizen, auto’s en leningen, staren zich wel vaker blind op de zogenaamde vrijheid van singles. Peter zwijgt.

Op de terugweg zitten er geen kids, maar voedselresten op de achterbank. “Jij kent die vrijheid toch ook hé” vraagt hij in de hoop niet de laatste weirdo ter wereld te zijn. Ja, ik ken ze, van vroeger. Die vrijheid die verlammend werkt. De vrijheid om in het midden van de nacht naar Parijs te vertrekken, waar er ook niemand op je wacht. En de B-kant van die vrijheid, het gebrek aan evidenties. Nooit es gewoonweg stilzwijgend met iemand ontbijten of een boek te lezen terwijl de ander tv kijkt. Een briefje op tafel of je droogkuis opgehaald.

Nee,  vrijheidsstrijders  moeten er altijd eerst een feest van maken en zich uitsloven als ze mensen om zich heen willen. Het staat hen niet ‘vrij’ om humeurig en boos te zijn, want dan verdwijnt je gezelschap als sneeuw voor de zon. We begrijpen mekaar, we zwijgen wel tien kilometer zonder dat het een pijnlijke stilte wordt.

“Weet je” zegt Peter plots “Af en toe hoor ik ze wel graag fantaseren over mijn wilde leven. Het geeft wel een kick.” De rest van de rit bedenken we waaraan we de miljoenen royalties gaan spenderen die zijn biografie straks opbrengt. Che Guevara move over.

Chris Van Camp

Test Parship gratis

Ik ben
Ik zoek

De Algemene voorwaarden en de privacyverklaring zijn van toepassing. Met een gratis lidmaatschap ontvangt u via e-mail regelmatig aanbiedingen voor het betaalde lidmaatschap en andere producten van PE Digital GmbH (op elk moment opzegbaar).

Waarover wilt u nog meer lezen?
Error with static Resources (Error: 418)